Oh s**t, we hebben nog een hoop werk voor de boeg!

Dat was het overheersend gevoel bij onze aankoop van een huis uit de vroege jaren ’60, zo vlak nadat de roes van een nieuwe aankoop achter de rug was. Met zo’n oer-Vlaamse éénsgezins- & rijwoning – compleet met stookolie ketel, gammele keldertrap & perfect gemillimetreerd gazonnetje – wisten we (hopelijk) wel wat we in handen hadden. Een stevige woning, zonder al te veel tirlantijntjes.

Beton, baksteen & (oude) aluminium ramen.

Bij de aankoop ervan hadden we behoorlijk wat geluk gehad. Iedereen die zelf zo rond eind 2017 en begin 2018 aan het rondkijken is geweest op de vastgoedmarkt, zal het waarschijnlijk wel herkennen:

  • banken die reclame maken “omdat de rente nog nooit zo laag heeft gestaan”
  • makelaars die je de prijs van een woning uitdrukken in maandelijkse afbetalingen
  • leeftijdsgenoten die vertellen over huizen die na 1 dag online verkocht waren

Je kan dus gerust zeggen dat we al een tijdje op zoek waren naar dit soort huis.
Onze simpele eisen leken echter onvindbaar.
Op zich vroegen we nochtans niets onredelijks, dachten we:

  • een ruime gezinswoning
  • goedkoop (ten opzichte van vergelijkbare woningen)
  • op fietsafstand van Antwerpen, aangezien de auto minder & minder aantrekkelijk zijn door groeiende files en eeuwig durende werken
  • nog in structureel goede staat
  • zonder al te veel eerdere werken (geen uitbouwen, geen veranda’s, geen onvergunde structuren & al helemaal geen ‘op te frissen ruimtes met veel potentieel’)

Wat we dus niet verwachten, was:

  • instapklaar
  • volledig te renoveren of af te breken
  • super ligging

Wanneer we dus ook het bordje bij deze woning zagen, waren we (bijna) op slag verliefd.
Een oude woning, in een rustige straat, die verkocht werd door een lokale notaris. Met een meer dan ruime tuin, in dezelfde gemeente waar 1 van ons was opgegroeid. Leek perfect.
Een korte bezichtiging doorheen het huis, samen met de verkoper (A.) bevestigde alles wat we aan de buitenzijde & online gezien hadden:
Geen Gyproc te bekennen in dit huis – zelfs (bijna) alle binnenmuren leken uit volle baksteen te bestaan. Betonnen gewelven in een huis dat bijna volledig onderkelderd was met een combinatie tussen echte kelder en kruipkelder. Een pannendak dat achteraan nog een extra stukje plat dak had & 2 huizen die langs weerszijden recent een renovatie achter de rug hadden. Voeg daar dan nog eens de originele aluminium ramen aan toe, net als de stookolieketel, gas aansluiting, verouderde badkamer & stevige, maar niet echt moderne keuken aan toe. En we hadden ons blanco canvas.

Notariskosten : goed verdiend of een zegen in vermomming ?

Was het nu toeval dat we die aankoop via een notaris hebben kunnen doen of niet?
Zelf denken we van niet…
Als je gaat kijken naar de verschillende drijfveren van makelaars, notarissen & verkopers, merk je dat er eigenlijk maar 1tje tussen zit die weinig of geen belang heeft bij een hogere of lagere prijs van een woning: de notaris.
Verkopers willen natuurlijk een zo hoog mogelijke prijs, dus daar hoef je niet spontaan op een koopje te rekenen.
Een makelaar wil de 2 partijen zo dicht mogelijk bij elkaar brengen om zo tot een verkoop te komen tijdens zijn exclusieve periode (en rekent daar dan ook nog graag eens een forfaitaire kost van zo’n 3% tot 4% voor aan). Wil je daar trouwens wat meer info over? Spring dan gerust een makelaarskantoor binnen en vraag even naar de gemiddelde tarieven. Makelaars zijn namelijk verplicht om hun tarieven op een goed zichtbare plaats te afficheren – ook al maken ze daar niet graag reclame over.
Als je dan beseft dat voor de aankoop van een huis van ca. 250.000 euro al snel tussen de 7.500 euro richting de makelaar gaat, bekijk je die gladde jongens en meiden hopelijk wel nét iets anders.
En de notaris? Die wordt toch zoizo betaald… Geen exclusieve periodes nodig, geen onderhandelingen over verlaagde tarieven & geen indirect contact met kandidaat verkopers.

Yup, (ver)kopen via de notaris is een beetje een DHZ oplossing voor de hele aankoop van een woning. En hij zal er al zeker geen extra moeite in steken om jou overtuigd te krijgen van een bepaald pand… Maar langs de andere kant kan het al snel tot 10% verschillen bij de aankoop van een woning.
Lijkt ons hier in ieder geval kosten die goed gespendeerd worden.

Ben je natuurlijk nog altijd niet overtuigd welk papierwerk je allemaal nodig gaat hebben bij de aankoop van een huis? Geen probleem – daar komen we binnenkort op terug – al moeten we daar natuurlijk wel bij vermelden dat we zelf geen makelaar(s), notaris(sen) of advocaten zijn.

En ook de kanttekening vermelden dat dit enkel werkt in buurten waar de concurrentie nog (redelijk) beperkt is. En waar verkopers effectief ook nog naar de notaris gaan om hun huis te verkopen – lees: een gemiddelde leeftijd boven de 60 hebben.
Zo’n hoog-concurrentiële buurt herken je bijna direct als je er zelf woont: Krijg je meer dan 2 briefjes met “Wij zijn geïnteresseerd in de aankoop van uw pand.” per maand in de brievenbus, dan mogen we jou waarschijnlijk feliciteren… Jouw huis / appartement / garage / … is waarschijnlijk meer waard dan je zelf beseft.

Wat ons betreft, was de aankoop via een notaris in ieder geval de moeite meer dan waard.
Wij kijken nog altijd vol bewondering naar de volle betonnen gewelven, dikke binnenmuren en doorgetrokken funderingen. En onze bankrekening is ongeveer 10%-20% minder geplunderd dan bij de tarieven die makelaars in de buurt als ‘haalbaar, maar dan ga je wel moeten wachten’ hadden aangegeven.

Heb jij een andere mening over de aankoop van jouw woning?
Laat dan zeker even wat weten.